Sabine was helemaal in haar element.
Ze zong uit volle borst mee in de kring en voelde zich helemaal thuis.
Ze werd dan ook hartelijk verwelkomd (vooral door Kevin die mij ook bijna doodknuffelde) hij moest en zou naast haar in de kring. En hij pakte steeds weer haar handje. Zo lief.
Na een uurtje ben ik weer vertrokken. Het ging zo goed allemaal.
Ze kwam vol enthousiasme thuis. 
Alleen lag de plastic tas met de afscheidspuntzakjes nog steeds achterop haar rolstoel. Nou ja dan maar morgen!
’s Middags zouden we naar opa en oma lopen om daar te eten, maar onderweg bleven we bij het speeltuintje hangen. Ze heeft even geschommeld en op de wipkip gezeten en daarna kroop ze gezellig bij een paar anderre kinderen die in een strandtentje aan het spelen waren.
Ook een teken dat ze weer lekker in haar velletje zit. Ze wilde de laatste tijd niet zo vaak buiten spelen. Nu ging ze uit zichzelf lekker meespelen.
Ondertussen kwam Edwin al weer thuis en zijn we maar met hem meegereden want het was al bijna 6 uur.