Kuurtje

Nou dat was me het dagje wel gisteren.
Het grappige is wel dat zodra we onze neus buiten de deur staken dat Laura zat te “zingen” in de wagen en in de wachtkamer (en daar hebben we bijna 50 minuten gezeten) was ze heerlijk aan het rondlopen en spelen.
Sabine was ook weer de medepatixc3xabnten aan het entertainen en vertelde aan iedereen die het horen wilde dat het haar kleine zusje was die zooooo ziek was.
Voordat we vertrokken had ze nog 39.8 graden koorts.
Ze heeft de tent bij elkaar gebruld. Het bleek dat ze een oorontsteking had. Alles kwam van haar verkoudheid. Ze had toevallig ook nog lekker gepoept in de wachtkamer en toen was haar ontlasting heel donkergroen. Dat schijnt te komen door het groene (ontstoken) snot. En daar kunnen ze dus flink buikpijn van hebben. Nooit geweten. De longen waren gelukkig schoon. Dat gehoest komt alleen maar door het snot.
Ze heeft wel een kuurtje gekregen. Nu is het de sport: Hoe krijgen we het naar binnen. Want als Laura iets niet wil, dan kun je het echt op je buik schrijven. Gisteravond had ik het door een danoontje gemixt. Ze bleef nee schudden. Uiteindelijk door een restje roosvicee gedaan en dat heeft ze in de loop van de avond op gedronken.
Ze heeft zowaar na 1 uur vannacht helemaal doorgeslapen en ze slaapt nu nog steeds. Slaat dus blijkbaar goed aan.
De Amoxicilline staat alweer klaar. Ik ben benieuwd.

Zo zielig was ze gistermorgen.

Inmiddels zijn we alweer anderhalf uur verder. Ze werd wakker.
Het is een pips koppie. Ze had geen koorts meer en ik vind haar erg tam. Ik kon zonder grof geweld de thermometer gebruiken. Ze had nog niet eens 37 graden nu.