Ik had gisteren nog geen plugje geplaatst in het Playmobielbouwwerk of ik hoorde ineens gehuil van boven. Dacht eerst nog dat het bij de buren was, maar nee… Sabine was intens aan het jammeren. Ze had het zo koud, maar wilde geen dekens. Ik mocht niet aan haar komen en moest het even later juist wel.
Uiteindelijk werd ze rustiger toen ze in mijn bed mocht liggen. Daarna begon ze klagen over hoofdpijn (dan krijg ik altijd een beetje de kriebels vanwege haar draintje) en over oorpijn. Dat zal wel door het overmatige gesnotter verergerd zijn. Ik moest heel stil naast haar blijven liggen want zodra ik maar een verkeerde beweging maakte begon ze weer hartverscheurend te huilen.
Later heb ik lekker warme chocomel gemaakt en daarin een paracetamolletje verpulverd (reuze handig zo’n vijzel).
Gelukkig viel ze daarna snel in slaap. En ik ook!
Edwin heeft maar in haar bed “gelogeerd”.
Vanmorgen was ze weer fris en fruitig en ze wilde met alle geweld naar school. Dus ik vermoed wat naweexc3xabn van de spanning de afgelopen dagen.
Heb vandaag dus nog een heerlijk bouwklusje voor de boeg. HEt wordt wel erg mooi. Prachtig spul is dat!
