Vandaag had Robbie mijn broertje 37 jaar geworden, als hij niet op de leeftijd van 7 maanden was overleden.
Hij was ziek, diarree een spugen, door het te laat reageren van de huisarts is hij uitgedroogd en in de ambulance naar het ziekenhuis gestorven.
Op dat moment was ik ruim 2 jaar en ik heb daar wel wat van meegekregen. Ik vroeg natuurlijk steeds naar mijn broertje.
Mijn oma (woonde in Duitsland an daar gaan ze denk ik anders met graven om) nam mij ’s middags mee naar zijn grafje (zonder dat mijn moeder dat wist). Ze dacht dat het al bezaaid zou zijn met bloemen, maar dat was dus niet het geval. Het was een gat in de grond met wel aarde ervoverheen maar je kon nog duidelijk de kist zien liggen. Moet je nagaan ik zie het nog zo voor me. Mijn oma vertelde me dat Robbie daar lag. Ik raakte behoorlijk overstuur en zei steeds:”Robbie ligt toch niet in een hokkie.” Mijn moeder was woest op mijn oma (haar schoonmoeder). Maar ja het leed was al geleden. Dat heeft dus zo veel indruk op mij gemaakt dat ik het dus nu nog weet. In elk geval dat beeld van dat kistje.
Brrr ik krijg er nu helemaal weer de kriebels van. Misschien versterkt omdat ik nu zelf kleine kinderen heb. Eigenlijk hebben we er thuis altijd gewoon over kunnen praten. Van kleins af aan was ik hem altijd al aan het tekenen. Zo ook de zus van mijn moeder waar ik naar vernoemd ben. Die is op 4 jarige leeftijd overleden aan acute reuma.
Nou zul je wel denken wat een drama’s in die familie. Nu wordt het nog gekker. De broer van mijn moeder is op 31 jarige leeftijd bij een ongeluk (ontploffing) bij de Hoogovens omgekomen. ZIjn oudste zoontje was toen bijna 4 en de jongste 9 maanden. Mijn opa en oma hebben hun portie wel gehad. Als ik er bij nadenk waren het heel sterke mensen. Het was daar altijd gezellig en een vrolijke boel (buiten de momenten van de drama’s dan). Ik merkte wel naarmate ze ouder werden dat ze een stuk emotioneler werden en er vaker om moesten huilen.
Maar goed het ging eigenlijk over Robbie, mijn lieve kleine broertje.
Het laatste schilderij dat ik 16 jaar geleden van hem heb gemaakt hangt nog steeds bij mijn ouders aan de muur.
zie op de foto achter mijn vader in dit logje
Nageschilderd van deze foto.
Heel veel sterkte vandaag.
Een heel aandoenlijk verhaal. Jammer dat je op de verkeerde manier bij het grafje van je broer bent geweest. Maar ik neem aan dat je oma er goede bedoelingen mehad. Je grootouders hebben ook heel wat meegemaakt, dat is hun niet in de koude kleren gaan zitten. Sterkte.