Zaterdag kwamen we bij “de hertjes” vandaan en toen reed er een trein langs geopende spoorbomen. We vonden dat natuurlijk vreemd, maar ja, er gebeurt zo vaak iets daar. Al jaren is de treinverbinding tussen Amsterdam en Alkmaar geen geliefd traject voor treinmachinisten. Ze krijgen ook een toeslag om deze rit langs Castricum en Heiloo te rijden. Het gebeurt regelmatig dat mensen, die het niet meer zien zitten (meestal patiënten van v.h. Duin en Bosch of de Willibrordus Stichting), zich voor de trein werpen. Toen ik nog op school zat in Bakkum gebeurde het vaak dat de bomen gesloten bleven en dan wisten wij dat het weer eens zover was. Eén keer was er zelfs op de bewuste overgang iemand voor de trein gesprongen en was men daar de ledematen aan het bijeenzoeken. Nu kan ik geen dode mensen zien, dus ook geen dode ledematen. Maar onbewust kijk je toch. Toen zag ik dus een afgerukte hand (of voet, zo goed keek ik niet, want ik keek acuut weer weg). Dat heeft me echt weken bezig gehouden. Die dag hadden we een tentamen, maar ik heb er weinig van terechtgebracht. Nu bleek gisteren dat er zaterdag ook weer een vrouw zelfmoord had gepleegd. Ik krijg het daar altijd steenkoud van. Natuurlijk vreselijk dat zij zo met zichzelf in de knoop zat, dat ze het leven niet meer zag zitten, maar ik denk ook aan degene die haar dood heeft gereden. Dat brandt toch in je netvlies; je rijdt iemand dood, of het nu gewenst is of niet jouw schuld, dat maakt toch niet uit. Volgens mij voel je je ondanks alle “verzachtende” omstandigheden een soort moordenaar. Zoiets vergeet je van je leven niet meer. Ik denk niet dat ik, als ik machinist zou zijn, dit aan zou kunnen, hoe hoog die toeslag ook moge zijn.
Mijn zwager heeft een aantal jaren geleden hetzelfde gedaan.
Wat was ik kwaad, niet om wat hij gedaan had maar om hoe!
Hij was een junk, alcoholist, had z’n lichaam kapot gemaakt en na al die tijd ook zijn leven. Dat hij niet meer verder wilde kon ik nog begrijpen, maar ik vind het zo egoistisch om daarmee anderen met een leed op te zadelen.
Niet alleen de machinist maar ook de mensen die moeten “opruimen” en de toevallige omstanders, jong en oud.
Eigenlijk zouden ze er borden moeten plaatsen met gezichten van mensen, en de tekst ‘vader van twee kinderen 8 en 9 jaar’ , die ongewenst met de dood te maken krijgen. Misschien weerhoud dat 1 persoon om zijn/haar daad uit te voeren op die plek.
Misschien zou dat kunnen helpen.
En nu ben ik nog steeds kwaad op mijn zwager.
Ja lijkt me wel heel heftig om dat van zo nabij mee te maken. Ik kan me die kwaadheid ook heel goed indenken. Vooral als je de nabestaanden heel goed kent en ziet wat die te verduren krijgen.
Hoe gaat het nu met zijn kinderen? Dat vergeet je toch nooit op zo’n leeftijd!!! 🙁
Hij had geen gezin. Gelukkig maar. Maar voor nabestaanden is het en hel. Zij blijven achter met hele grote open gaten, vol met vragen waarop nooit een antwoord zal komen. Die twee kinderen waren van een kennis die hetzelfde deed. Ze zijn nu jong volwassen, het gaat goed met ze, maar de vragen zonder antwoorden die blijven, de rest van hun leven.