Het spookt in huis

Het is weer feest met ons kleinste dametje.
Ze heeft ergens een fikse verkoudheid opgelopen. Zo erg dat het haar neusje uit blijft lopen, maar nee….vegen dat is niet leuk!
Ze loopt zo’n beetje de hele dag te jammeren. En wat nog erger is; ’s nachts! Ze begint om een uur of drie met ontroostbaar huilen. Laura is een niet troostbaar meisje. Het is niet gauw goed. Ze wil niet liggen, niet zitten, niet in je armen, niet uit je armen. Ik vind dat heel erg moeilijk. Vrijdag op zaterdag was het echt vreselijk. Zelfs Sabine was helemaal over de rooie wakker geworden van haar krijsende zusje. “Mamaaaaaaaah ik kan niet slapen, het is zo’n lawaai, mijn oren doen zo zeer”, en begon dus ook hartverscheurend te huilen.:( Ik moet zeggen dat ik gisteren als een zombie door het huis liep. Vroeg naar bed gegaan, maar helaas begon om drie uur het feest opnieuw. Gelukig niet zo erg als de nacht ervoor, maar genoeg om mij alweer duf te krijgen. Gelukkig heb ik de “Sabinieuwtjes” voor in de schoolmap al af. Gelukkig voor mij hadden we niet al te veel gedaan in deze herfstvakantie. Sabine wilde ook niet erg slapen vanavond. Om 21.00 uur vroeg ze me nog of de Sabinieuwtjes nu eindelijk een af waren. Ze wilde ze wel lezen. Ik zei dat ze ze morgenochtend, als het maandag is, mocht lezen. Toen begon ze om de vijf minuten te vragen of het nu al maandag was. Eventjes een beetje boos geworden en nu slaapt ze gelukkig al een poosje.