Zat

Achter het behang, daar wilde ik ze vandaag allebei het liefst even hebben. Mijn portie geduld voor de dag was deze keer gauw uitgeput. Allebei op hun eigen manier aan het jammeren. Sabine wilde niks en bij alles wat ik wilde, wilde zij niet. Er zat geen gang en puf in, maar uiteindelijk had ze toch gelopen in haar “reci” (niet zo lang als ik wilde maar ook niet zo kort (helemaal niet) als zij wilde).
Uiteindelijk heeft ze nog een uur gestaan in de staplank en ondertussen en nieuw computerspel gedaan.
Gisteren hadden we beloofd dat ze bij opa en oma met het winkeltje mocht spelen ’s middags. Sabine op de fiets natuurlijk. Daar had madam geen zin in ze wilde met de auto. Weergepraat als brugman. Eindelijk de beide meiden op de fiets (ik duwde Laura nog wel hoor:D)gekregen. Toen zat er geen gang in. Ik heb haar bijna vooruit moeten praten (moest me inhouden om niet te schreeuwen. Gek werd ik er van.
En nu weer thuis wilde ze niet eten, ze was zo vol en wilde televisie kijken. JA daaaaag. Uiteindelijk het eten “uitgezeten” (daarna mocht ze pas op de bank tv kijken). Op de bank was het “mag ik nu een toetje”. Nou ze heeft een koude kale aardappel gekregen en ze at hem zonder morren op. Mag wel in de krant.
Die andere smurf was ook de hele tijd aan het jammeren (maar daarvan ben ik het wel een beetje gewend) en ze heeft nog de uitloop van het gesnotter. Die heb ik net in bed gedumpt. Ik was het goed zat. En gelukkig slaapt ze nu wel, want het ging niet zonder protest.
Meestal heb ik zoiets van ach, het gaat wel weer over, maar vandaag was ik echt superopgefokt. Ik hoop dat ze morgen weer hun eigen ik zijn. Ik ga maar vroeg slapen!;)