Zo de Sabinieuwtjes zijn weer af en ik zet er nog maar een paar op.
HEt brengt weer erg veel terug. En dat terwijl ik met Sabine samen toch al zo vaak naar de foto’s heb gekeken. Maar ja dat is ook niet de hele selectie natuurlijk.
Die speen heeft wel een uur op die plek “gebalanceerd”
Toen hebben we vreselijk gelachen. Ze lag zo mans in ons bed . En die afstandsbediening er naast. Ze was nog geen 4 maanden. 
En ze lachte steeds maar naar opa-opa. Hij was de koning te rijk.
Nog een leuke anekdote. Opa was een beetje eenzaam zonder oma en hij wilde eigenlijk niet dat we weggingen. Dus op het moment dat we met onze jassen aan afscheid wilden nemen, moest hij zomaar ineens even eerst nog plassen. Maar het duurde maar en het duurde maar. Dus wij riepen al:”Doei opa we gaan hoor”. Maar hij wilde natuurlijk nog wel een kusje aan zijn achterkleindochter geven. Dus “hardhollend”kwam hij aanrennen. En alles hing nog zo uit zijn gulp. Ik kwam niet meer bij. Hij kon er zelf ook wel om lachen, hoor. Hij had nog wel meer van die gekke dingen en ook uitspraken. Die zal ik ook weer eens proberen op te schrijven.
Een artistiek “moment” van Edwin. 